Jan Kasprowicz - "Błogosławieni"

Błogosławieni!

Błogosławieni, którzy w czasie gromów

nie utracili równowagi ducha,

którym na widok spustoszeń i złomów

nie płynie z serca pieśń rozpaczy głucha;

Którzy wśród nocy nieprzebytej cieni,

nie tracą wiary w blask rannych promieni:

Błogosławieni?

Błogosławieni, albowiem ich męstwo,

wielkiego gmachu wrota otworzy,

gdzie razem z Chwałą króluje Zwycięstwo –

bez twardych kajdan i bez tych obroży,

które na ziemi noszą upodleni...

ten raj się tylko dla silnych zieleni –

Błogosławieni!

Błogosławieni albowiem ich syny

będą sprzątali z ich ziaren owoce;

i wśród zmartwychwstań porannej godziny,

gdy złote słońce blaskiem zamigoce,

będą wołali duchem podniesieni:

za ojców sprawą świt się nam rumieni –

Błogosławieni!...