Safona - "Do Afrodyty"

Przed tronem twoim się chylę Afrodyto
nęcąca w zdradne sieci, córo Zeusa,
i błagam, smutkiem nie dręcz mego serca,
o nieśmiertelna,

lecz ku mnie zejdź, jak nieraz już czyniłaś,
gdy cię mój głos doleciał z oddalenia,
i dla mych skarg rzucałaś progi domu
wielkiego ojca.

Twój złoty wóz poniosły chyże ptaki
i raz po raz, nad kręgiem czarnej ziemi
zniżając lot, skrzydłami mocno biły
w jasnym eterze.

Ujrzałam cię, a ty promieniejąca,
z uśmiechem na obliczu nieśmiertelnym,
spytałaś najłaskawiej co mnie gnębi,
że ciebie wzywam,

kto wzniecił znów mych pragnień najgorętszych
serdeczny żar? Kogo mi przywieść ma
Peitho ku miłości? Kto mnie skrzywdził,
kto ból mi zadał?

Unika cię? - mówiłaś. - Wnet oszuka!
Odtrąca dar? - Wnet tobie dary złoży.
Nie kocha cię? - W miłosne wpadnie sieci,
choćby wbrew chęci.

I dzisiaj zejdź ze stopni swego tronu,
nie pozwól mi w daremnej trwać tęsknocie,
i stanąć racz w tej trudnej dla mnie chwili
po mojej stronie!

Safona - "wierz mi chciałabym umrzeć"

.....................................................

"wierz mi chciałabym umrzeć",
mówiła żaląc się przy pożegnaniu,

a potem jeszcze te słowa:
"zły los nam przypadł w udziale,
że ciebie, Safo, rzucam wbrew mej woli".

Odpowiedziałam jej na to:
"Odejdź szczęśliwa i zdrowa,
pamiętaj wszystkie dni spędzone z nami!

Lecz gdybyś miała zapomnieć,
sama ci jeszcze opowiem,
ile chwil pięknych przeżyłyśmy razem.

Lubiłaś ozdabiać czoło
wieńcami z fiołków i róży,
gdy byłaś tutaj z nami, w naszym gronie,

i nieraz młodzieńczą szyję
umiałaś przystroić
splotami kwiatów pachnących, wiosennych,

i olejkami drogimi
godnymi królewskich skroni
..............................................

albo na miękkich poduszkach
leżałaś, i z rąk służebnych
czary z nektarem brałaś w czasie uczty.

Nie było bez nas wesela
i święta, nie było źródła,
z którego byśmy nie czerpało wody."

.....................................................