Jan Kasprowicz - "Błogosławieni"

Błogosławieni!

Błogosławieni, którzy w czasie gromów

nie utracili równowagi ducha,

którym na widok spustoszeń i złomów

nie płynie z serca pieśń rozpaczy głucha;

Którzy wśród nocy nieprzebytej cieni,

nie tracą wiary w blask rannych promieni:

Błogosławieni?

Błogosławieni, albowiem ich męstwo,

wielkiego gmachu wrota otworzy,

gdzie razem z Chwałą króluje Zwycięstwo –

bez twardych kajdan i bez tych obroży,

które na ziemi noszą upodleni...

ten raj się tylko dla silnych zieleni –

Błogosławieni!

Błogosławieni albowiem ich syny

będą sprzątali z ich ziaren owoce;

i wśród zmartwychwstań porannej godziny,

gdy złote słońce blaskiem zamigoce,

będą wołali duchem podniesieni:

za ojców sprawą świt się nam rumieni –

Błogosławieni!...

Marina Cwietajewa - "I z prawej, i z lewej"

I z prawej, i z lewej
Krwawe zasiewy,
I każda rana:
- Mamo!

Wszyscy rzędem leżą -
Obok siebie chłopcy.
Popatrzeć: żołnierze.
Kto tu swój, kto obcy?

Biały był - czerwonym został:
Krew zarumieniła.
Czerwony był - białym został:
Śmierć go wybieliła.

Marina Cwietajewa - "Wiesze do Błoka"

I

Imię twe — ptaszyna w ręku,

Imię twe — sopelek w ręku.

Jedno jedyne ust poruszenie,

Pięć liter — imię twe — drgnienie,

Piłeczka w biegu schwytana,

Srebrna pieśń dawno słyszana.

Kamień, rzucony w cichą głębinę,

Wyszlocha pluskiem twe imię.

W słabym odgłosie nocnego biegu

Huczy twe imię, jak pieśń w szeregu,

I zagra nam je w skroń

Sucho trzeszcząca broń.

Imię twe, ach — czyż można!

Imię twe — pocałunek w oczy, z ostrożna,

W maleńkie, głośno bijące serce...

Imię twe — pocałunek w śniegu kobierce...

Źródlane, lodowate, błękitne potoki...

Z twoim imieniem sen głęboki...

III

Idziesz w stronę zachodu słońca,

Zachodnie masz światła przed sobą.

Idziesz w stronę zachodu słońca,

Zadymka ślad zamiata za tobą.

Beznamiętny — za mym oknem, cały w zorzy,

Po śniegu idziesz, który kroki głuszy,

Cudowny zesłanniku boży,

Światłości cicha mojej duszy.

Na duszę twoją nie nastaję

I nic ze mnie na twej drodze nie stanie.

Ręki, która przeźroczysta się zdaje,

Nowym gwoździem nie zranię.

I po imieniu nie zawołam,

I rąk nie wyciągnę ku twej stronie,

Przed świętością woskowego czoła

Tylko z daleka się pokłonię.

Pod powolnym śniegiem stojąc,

Klęknę w zapatrzeniu pokornym

I w najświętsze imię twoje

Ucałuję śnieg wieczorny.

W owym miejscu, po którym wyniośle

Ty przyszedłeś w ciszy śmiertelnej,

Światłości cicha — boży pośle —

Mej duszy władco niepodzielny.

V

W mojej Moskwie — goreją kopuły.

W mojej Moskwie — dzwony głos rozsnuły,

I grobowców stoi szereg nieczuły —

W nich cary drzemią i caryce.

I nic nie wiesz, że na Kremlu o zorzy

Lżej oddychać niż na całej ziemi bożej,

I nic nie wiesz, że się modlę do zorzy —

Do ciebie się modlę, białolicy.

I przechodzisz nad swą Newą daleką

O tej porze, gdy nad Moskwą-rzeką

Stoję z głową pochyloną nad rzeką,

A latarnie ślepną na ulicy.

Kocham ciebie całonocnym czuwaniem

I wsłuchuję się w ciebie tym czuwaniem,

W tej godzinie, gdy na Kremlu przed świtaniem

Budzą się ze snu dzwonnicy.

Lecz nie spotka moja rzeka — twojej rzeki,

Lecz nie spotka moja ręka — twojej ręki...

Radość moja tak długa z łaski bożej,

Póki zorza nie dogoni zorzy.